Self transcendence 24 uur Londen
In het weekend van 9 & 10 Oktober heb ik deelgenomen aan de 24 uur op de atletiekbaan van de Tooting Bec Track in Londen. Voor mij persoonlijk is dit een andere 24 uur als de anderen. Ten eerste omdat het op een 400 meter baan is, maar ook omdat ik minder goed ben voorbereid, want ik heb 1 ultramarathon (Winschoten) gelopen en 2 marathons. Aan de andere kant heb ik verscheidene keren op de baan getraind en ook een aantal keer op een (zeer) laag tempo gelopen.
Op zaterdagmorgen betreed ik de baan en word ik verwelkomd door mijn vrienden van het Sri Chinmoy Marathon Team. Net zoals onze andere wedstrijden is de verzorging optimaal. Ik hoef alleen mijn eigen dingetjes meenemen, zoals fruit, zeewier, supplementen en Ojas (een bruisend energiedrankje), welke ik op een tafeltje kan plaatsen.
Om 12 uur gaan we van start met 15 graden Celsius, maar een windchill maakt het kouder, herfstweer. Ik begin met rondjes van 2 minuut 30 en ik praat wat met de andere lopers. We zijn met z'n 30-en, o.a. goede ervaren lopers als Don Ritchie, Dan Coffey, Hillary Walker en Helga Backhaus. Ik groet mijn (ronde)teller iedere 400 meter en na elke 5 rondes eet of drink ik iets. Er is water, energie-drank, thee, soep, aardappels, koekies, fruit, warme maaltijd 's avonds en porridge 's ochtends. Ik begin rustig en na 6 uur ben ik nr.16, met 54 km.
Ik voel me nu uitstekend, de eerste uren waren voor mij een kleine inspanning, maar dit tempo kan ik bij wijze van spreken uren vasthouden. De wind is stevig, maar gelukkig blijft de regen uit. Om 6.45 uur gaat de zon onder en mogen we verder in de verlichting van de baan. De temperatuur zakt naar 10 graden, dus ik verwissel de kleding, witte lange broek, paarse sweather over een thermo-shirt en een muts om ervoor te zorgen, dat er geen lichaamswarmte via het hoofd verdwijnt. Gelukkig herkent mijn teller me in de nieuwe kleding.
Om middernacht sta ik 5e met 104 km, maar de moeilijkste uren gaan nu komen, tesamen met een verse wind. Toch houd ik ervan om te lopen in de rust van de nacht; ik slaap alleen als het zwaar gaat. Ik moedig de anderen aan, ik groet de tellers en de toeschouwers (voornamelijk verzorgers) elke 2 min 45.
De laatste dagen heb ik het boek Chi-Running van de ultraloper Danny Dreyer gelezen. Veel adviezen kan ik al overnemen; loop op het midden van de voet, niet op de tenen. Houdt de schouders laag en relax de handen, zodat ze niet koud worden.
Na 130 km lopen besluit om 3 uur 's nachts een pauze voor massage te maken. De dokter masseert de benen, behandelt 2 blaren (de enige voor de gehele 24 uur). Ik moet van schoenen wisselen, een gelegenheid om nogmaals van kleding te wisselen. Na een pauze is het moeilijk om weer te gaan rennen, maar na een paar minuten kan je weer terugkomen op het oude tempo.
Na 18 uur heb ik 149 km afgelegd en sta ik derde. Om 6.45 uur komt de eerste toeschouwer van de nieuwe dag kijken, de zon. De schoonheid van de ochtend geeft extra energie en extra snelheid. Na 19 uur en 13 minuten passeer ik de 100 mijl, officieel vastgelegd door de scheidsrechter van de Engelse Athletiek Bond. Tijd voor de laatste pauze, ik heb last van maagpijn, o.a. gevolg van the wind. Na wat wandelen kan ik nog doortrekken tot 175 km om 9.00 uur.
Is de 200 km mogelijk? Nee, de maag protesteert en ik heb geen energie meer; wandelen. Desalniettemin ben ik blij, want ik kon 21 uur rennen in deze wind. Ik ben ook blij dat de regen is uitgebleven. Na 180 km word ik door mijn teller gefeliciteerd met het afleggen van 450 rondjes, maar volgens mij heb ik minder gelopen. Ze laat dit controleren, maar ik heb dit punt inderdaad al gepasseerd, dus ik antwoord I am happy.
Op het bord kan ik zien dat nr. 2 ver weg is en nr. 4 ook, dus ik sta stevig op de derde plek. Met behulp van water en Ojas (meer kan ik niet meer verwerken) voel ik me nog in staat om weer wat te gaan rennen, zelfs rondes van 2 min 30, maar ik weet ook dat dit tempo, nog maar een tijdje mogelijk is.
Na 24 uur eindig ik met 195 km en 345 meter, brons. Tweede is Eoin Keit, Ierland met 198.5 km, winnaar is Ken Fancett met 214.8 km. Snelste vrouw is Jill Green met 169.3 km.
Als ik terugkijk is deze race voor mij een grote ervaring. Rondes van 400 meters zijn zeker niet te kort. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik gek werd! De grond voelt veel beter aan en er is een sterk energieveld. Je blijft in zicht van de teller en de verzorging is nooit ver weg. Ik merk ook profijt van mijn trainingen op de baan. Het enige nadeel is dat de bochten langzaam naar beneden lopen, waardoor ik mijn quadriceps langer heb gevoeld. Maar het belangrijkste is dat ik heel blij ben om te kunnen lopen in deze atmospheer.
Peter Zuidema