Atletiekvereniging U-Track

Vreemde eenden bij de Amsterdam Marathon

Alsof de twintigkamp nog niet genoeg was besloot U-Track's meest veelzijdige atleet Jos Warmerdam om ook de Marathon aan zijn palmares toe te voegen. Omdat het niet waarschijnlijk was dat er op termijn veel tijd vrij gemaakt kon worden voor het volgen van een marathonschema besloot Jos meteen de koe bij de horens te vatten en zich in te schrijven voor de Amsterdam Marathon. De vorm was er immers al en de kilometers komen wel.

Aan de andere kant was er ondergetekende, die normaliter 400 meter al lang vindt, om de 10 kilometer te lopen. Collega's hadden mij overtuigd dat iemand die aan atletiek doet toch ook zeker wel een 10 kan lopen. En zo kwam het dat ik met Jos 's zondagsmorgens in de trein zat richting Amsterdam. Twee vreemde eenden in de bijt die je normaliter niet tegenkomt in de uitslagen van wegwedstrijden.

Na Jos succes gewenst te hebben begeef ik me naar de afgesproken plek om mijn collega's te ontmoeten. Onderweg kom ik Hans tegen die iets, dat klinkt als 32 minuten, naar me toeroept. Een half uur voor de wedstrijd werk ik nog een bananenbar naar binnen. Je weet wel, een energiereep gemaakt van een stopverf-achtige substantie verreikt met bananensmaak. Jos had me deze reep toegestopt met de theorie dat sprinters meer energie gebruiken tijdens inspanning omdat hun lichaam gewend is aan korte maar intensieve arbeid. In theorie zou deze reep een extra voorraadje energie aanleggen. In de praktijk kwam zo af en toe tijdens de loop de bananensmaak omhoog.

Het is lange tijd geleden dat ik aan een massale loop heb meegedaan. Net na de start is het laveren tussen alle lopers om een beetje het tempo te handhaven. Gaandeweg wordt het dan wat rustiger, zodat je een goede kadans kunt opzoeken. Rond een kilometer of 6 gaat het parcours door de hekken van het Vondelpark en loop je tussen het prachtige groen van het stadspark. Als het rumoer toeneemt weet je dat de laatste kilometer is ingegaan en vrij plotseling kom je het Olympische stadion binnen. Automatisch gaat het sprintersbloed koken. De haklanding verandert in een voorvoet landing en de knieën gaan omhoog. Even heb je het idee dat alle ogen op jouw gericht zijn, en dan loop je door de finish en is de race over. Oh ja, natuurlijk niet vergeten de stopwatch in te drukken. Het klokje geeft 45:23 aan, maar de chip op de schoen corrigeert dat later naar 45:19.

Het leuke van de 10 kilometer is dat je ruim op tijd klaar bent om de toppers op de Marathon binnen te zien komen. De drie helicopters boven het stadion geven aan dat er iets te gebeuren staat. Als Haile Gebrselassie uiteindelijk het stadion betreedt hangt er een geweldige sfeer. Jammer dat het wereldrecord blijft staan, maar 2:06:20 is wel de beste jaarprestatie.

Naast de vreemde eenden liepen nog diverse clubgenoten mee op de hele of halve marathon. Hans Blaauwbroek maakte zijn voorspelling dat hij onder de 3:30 zou lopen ruimschoots waar, Lars nam revanche voor een minder voorspoedige marathon in New York en kwam in een prima 3:36:37 binnen. Op de halve afstand boekte Leontien goede resultaten door binnen de 1:45 te eindigen. Een kleine zoekactie op www.amsterdammarathon.nl leverde de volgende, maar ongetwijfeld niet volledige resultaten:

Marathon
Hans Blaauwbroek	3:28:23
Lars van Westerlaak	3:36:37
Jan Jongkind		3:48:45
Johan van Diermen	4:00:40
Jos Warmerdam		4:03:55

Halve marathon
Evert-Jan Hanssen	1:24:57
Leontien Ridder		1:44:37
Merel Wormgoor		2:10:30
Anoek Monnè		2:10:30

10 Kilometer
Patrick Schoo		45:19