Zonnige zondag voor kersverse vijftigplusser
De stralende zondag van 17 februari is voor ondergetekende een dagje geworden om in te lijsten en nog een tijdje van na te genieten. Vanaf de atletiekbaan Maarschalkerweerd organiseerde zustervereniging Hellas de 7-loop ? een trimloop die langs zwembad de Kromme Rijn door landgoed Amelisweerd voert en via de Uithof terug. Kortom, bekend terrein voor de meeste U-Trackers. De ronde is precies 10 kilometer lang, maar daarna kun je er nog een tweede ronde van vijf kilometer aan vastplakken.
De omstandigheden waren ideaal: een graadje of vijf boven nul, lekker zonnetje en nauwelijks een zuchtje wind. Bovendien voelde ik me kipfit na een studiereis in Engeland (inclusief duurloopjes in Leeds, Nottingham, en het fraaie Peakdistrict. Ik had me daarom voorgenomen om de 15 km te lopen in de tijd die in de buurt zou komen van mijn zevenheuvelenloop (62 minuten).
U-Track was niet sterk vertegenwoordigd (ik zag alleen Fleur aan de start, die bezig is met een come-back), maar al gauw na de start bevond ik me vooral in gezelschap van Phoenix-vrienden, die duidelijk koersten op een tijd van onder de 40 minuten op de 10 kilometer, dus met kilometertijden van 4 minuten of net iets daaronder. Dat leidde mij tot een 5 km-doorkomst van 20.00 precies: sneller dan ik me had voorgenomen, maar zonder te forceren. Het ging gewoon lekker. In de Uithof, op zo?n 8 kilometer begin het iets meer te kraken, maar het uitzicht op de Phoeniciers voor me, die beduidend harder begonnen te zuchten en te steunen en dus een voor een konder worden opgeraapt, bracht me terug bij de startstreep en op het 10 km-punt in 40.06. Alle reden dus om niet te finishen maar door te lopen om mijn PR op de 15 aan te vallen. Dat stond op 60.35 (zevenheuvelenloop 2004) en vereiste dus een laatste 5 km in 20.29: een niet onmogelijke 4.06 per kilometer. Jawel, ik ben zo iemand die tijdens een wedstrijd nog rekent.
Het werd wel steeds zwaarder om het tempo vast te houden: protesterende spieren en geen mikpunten meer voor me (alleen de snelle Phoenicier Maarten van Ommen bleek nog voor me te zitten; ik kwam hem tegen voor het keerpunt). Maar op een kilometer voor de finish wees mijn stopwatch 56.12 aan. Het PR zat dus bijna in de tas. Maar ja, met een tijd van 60.15 of zo kun je ook niet thuiskomen, want dan vraagt iedereen waarom je niet onder het uur hebt gelopen. Dus in die laatste kilometer nog maar even alles eruit geperst, en tijdens de eindsprint zag ik de finishklok naar 59.50, 51, 52, 53 lopen. Uiteindelijk stond er 59.58 op de klokken. Voor het eerst een 15 kilometer onder het uur gelopen. De overgang naar de categorie 50-plus, drie weken geleden, lijkt dus geen reden om achter de gordijnen te gaan zitten. Wie op maandag 18 februari naar de training komt, kan op een tractatie van ondergetekende rekenen!
Nico Landman