PR en 5e plaats voor Annette Roozen

Ons lid Annette Roozen heeft op de Paralympische Spelen in Athene een PR gesprongen met verspringen. Zij kwam tot 3.33 meter en dit was goed voor de vijfde plaats. Wij willen haar van harte feliciteren! Annette was dinsdag 21 september te zien in het programma 'Met 1 been in de finale' van BNN en ook in de pers zijn er berichten over haar verschenen:

Roozen kan weer rennen met geleende voet (BN/DeStem)

Door Sven Remijnsen

Dinsdag 21 september 2004 - ATHENE - Toen Annette Roozen twaalf jaar geleden een deel van haar been verloor, dacht ze nooit meer te kunnen rennen. Tot ze een veervoet leende van een Amerikaanse atleet en een wereldrecord liep op de 100 meter. Sindsdien sport ze zo veel mogelijk. Alleen dan heeft ze het gevoel weer twee goede benen te hebben. De Utrechtse verspringster (28) werd gisteravond vijfde in de finale van de Paralympische Spelen. In het Olympisch Stadion van Athene sprong ze 3.33 meter ver, een verbetering van haar persoonlijk record met 14 centimeter. Maar het liefst had Annette Roozen meegedaan aan de 100 meter. Die afstand werd in haar categorie van het programma gehaald, waardoor ze zich noodgedwongen moest concentreren op het verspringen. "Ik baal er nog steeds van dat ik hier geen 100 meter kan lopen. Ik ben explosief, verspringen is meer een technisch nummer." Als gevolg van botkanker verloor Roozen haar rechteronderbeen. Ze was toen bijna zestien. Ze kreeg een prothese, waarmee ze veel kon, behalve rennen. Vijf jaar na de amputatie kreeg ze een uitnodiging voor een sportdag op Papendal. Daar trof ze de Amerikaanse atleten Dennis Oehler en Todd Schaffhauser, die een workshop gaven voor mensen met een prothese. Roozen: "Ze lieten me touwtje springen en joggen. Met die dingen was ik al bezig. Touwtje springen deed ik thuis en joggen was nodig om elke dag de trein te halen."

Oehler en Schaffhauser raakten enthousiast. Een van hen gaf Roozen een veervoet te leen, die ze op de plaats van haar prothese bevestigde. Ze begon te rennen. "Het was een ontzettende kick. Ineens had ik weer twee goede benen. Alles ging zo veel vloeiender."

Ze bleef rennen. De Amerikanen overtuigden haar van haar talent. Roozen sloot zich aan bij een atletiekvereniging en deed mee aan haar eerste Nederlands kampioenschap. Op de 100 meter liep ze een wereldrecord. "Dat was zo maf. Het werd omgeroepen, maar ik dacht dat het ging om iemand die voor me was geëindigd, iemand uit een andere categorie. Zoiets geloof je toch niet?" Ze begon te leven voor de sport. "Sport is haar passie geworden", vertelt Noël van Tilburg, coach van de Nederlandse atletiekploeg. "Ze wil zich telkens verbeteren, is steeds meer en serieuzer bezig met haar sport. Dat ze in het dagelijks leven niet kan lopen zoals ze wil, heeft daar zeker mee te maken." Roozen, die als journaliste werkt voor het Utrechtse Radio M, rende gisteravond zes keer naar de verspringbak. Haar laatste sprong was de beste. Over haar persoonlijk record was ze zeer te spreken, over haar eindklassering niet. "Het gevoel is dubbel. Ik heb mezelf overtroffen, maar de plak die ik wilde, heb ik niet." Van Tilburg beurde zijn pupil in de catacomben op. "Annette raakte vlak voor de Spelen geblesseerd, ze is later dan de ploeg naar Athene gereisd. Als je dan verder dan ooit springt, heb je het onvoorstelbaar goed gedaan."

Hij wilde er maar mee zeggen dat Nederland het laatste nog niet heeft gehoord van Annette Roozen. In Peking hoopt ze over vier jaar eindelijk de 100 meter te kunnen lopen. En weer verder te kunnen springen. Zolang ze maar kan rennen met het gevoel van vroeger. "Daarom wil ik alles blijven doen."